В Никосию заехали буквально на часик, одним глазком посмотреть. Посмотрели только небольшую часть внутри крепостных стен. На карте видно, что мы прогулялись вдоль линии разграничения — ну и обошли несколько кварталов.

Шоссе на Никосию тоже идёт вдоль границы, местами совсем рядом. Так что я из окна машины снимала Северный Кипр :).

Крепость в Никосии тоже разделена пополам, вот тут идёшь по дороге — а сверху по крепостным стенам гуляют граждане непризнанной республики (ну и туристы, конечно).

Вот тут сверху колючая проволока, это граница.

Древняя венецианская крепость, наверное, удивляется, что с ней сделали. А её разделили прям пополам, но поскольку бастионов 11, а 11 на два не делится, то один находится в нейтральной зоне.

Было время, была погода, поэтому мы отправились в довольно дальнюю прогулку. Решили поехать в Какопетрию (недалеко от Троодоса), пройти по части маршрута, который официально называется Kannoures Agios Nikolaos Tis Stegis Trail (Каннурес — Святой Николай Стегис), и потом вернуться, заложив петлю.

Получилось очень удачно. Много всего посмотрели, немного наприключались, отлично нагулялись.

Типичный дворик, с навесом из винограда, только виноград ещё не распустился. Должно быть, очень удобно.

Начинаем маршрут вдоль реки Каркотис. Она и сама по себе живописная, а её ещё и мостиками украсили.

Диптих: река и Слава, смотрящий на реку.

Отдыхала от бананов, выкладывала всё прикольное подряд.

Сложный этюд (ну типа это неожиданно). Очень, очень тяжело запоминался текст. Пока играла медленно жутко уставали руки от растяжки. Когда стала играть быстро — начала мазать на прыжках. Продиралась через все это с большим трудом.

Но вот что действительно неожиданно — это музыка. Чисто Шуман. Вообще не думала не гадала встретить такое среди этюдов Черни, очень свежо. Разбирать было сложно из-за внезапных мелодических развилок (а также необходимости постоянно скакать взглядом по строчкам), но когда я более-менее въехала в музыку, она мне компенсировала все мучения.

Результат не блестящ, но сойдёт. Темп нормальный (хотелось бы ещё чуть быстрее, чтобы совсем стена звуков была, но не успела уже отработать прыжки). Немного грязновато, задевала лишние ноты. И местами проблемы с соразмерным подниманием рук — это от радости, когда проскакивала особо трудное место :). Неплохо.

Карл Черни. Искусство беглости пальцев. Этюд №38 (соразмерное поднимание обеих рук).

Fiołek na Biegunie Północnym

Pewnego ranka, na Biegunie Północnym, niedźwiedź polarny poczuł w powietrzu niezwykły zapach i zwrócił na to uwagę starszej niedźwiedzicy (młodsza była jego córką):

— Czy przybyła jakaś wyprawa?

Niedźwiedziątka zaś znalazły fiołek. To był mały fiołek wonny, drżący z zimna, ale ciągle odważnie perfumujący powietrze, ponieważ taki był jego obowiązek.

— Mamo, tato! — zawołały niedźwiedziątka.

— Ale od razu powiedziałem, że tu jest coś dziwnego, — po pierwsze rzekł niedźwiedź polarny swojej rodzinie. — I moim zdaniem to nie jest ryba.

— Na pewno nie, — powiedziała starsza niedźwiedzica, — ale to nawet nie jest ptak.

— Też masz rację, — powiedział niedźwiedź po dokładnym przemyśleniu.

Jeszcze przed wieczorem rozeszły się po całym biegunie wiadomości: mała, dziwna, pachnąca istota, kolor fioletowy, pojawiła się na lodowej pustyni, stoi na jednej łapie i się nie rusza. Zobaczyć fiołek przypłynęły foki i morsy, przyszły z Syberii renifery, z Ameryki piżmowoły, a następnie białe lisy, wilki i alki. Wszyscy podziwiali nieznany kwiat, jego drżącą łodygę, wszyscy wdychali jego zapach, ale zawsze pozostawało go dość dużo dla tych, którzy przychodzili jako ostatni, aby go powąchać, — było go tyle samo, jak na początku.

— Aby wysyłać tak dużo zapachu, – powiedziała foka, – musi mieć zapas pod lodem.

— Od razu to powiedziałem, — zawołał niedźwiedź polarny, — że pod tym coś się kryje!

Nie mówił dokładnie tak, ale nikt tego nie pamiętał.

Mewa, wysłana na południe w celu zebrania informacji, wróciła z wiadomością, że mała pachnąca istota nazywa się fiołek i że w niektórych krajach są ich miliony.

— Nie dowiedzieliśmy się nic nowego, — powiedziała foka. — Jak akurat ten fiołek akurat tu się dostał? Powiem wam wszystkie moje przemyślenia: czuję się nieco zakłopotana.

— Jak ona powiedziała, że się czuje? — spytał niedźwiedź polarny swoją żonę.

— Zakłopotana. Tak jakby nie wiedziała, jaką rybę złapać.

— Dokładnie, — zaryczał niedźwiedź polarny, — właśnie to też mam na myśli!

Tej nocy po całym Biegunie rozległo się straszne skrzypienie. Wieczny lód drżał jak szkło i pękł w kilku miejscach. Fiołek wysłał intensywniejszy zapach, jakby postanowił natychmiast stopić ogromną zamarzniętą pustynię, przemienić ją w ciepłe, błękitne morze lub w zieloną aksamitną łąkę. Ten wysiłek go wyczerpał. O świcie widać było, jak więdnie, zgina się na łodydze, traci kolor i życie. Przetłumaczona na nasze słowa i nasz język, jego ostatnia myśl musiała brzmieć mniej więcej tak:

— Teraz umieram… Ale ktoś musiał zacząć… Pewnego dnia fiołki nadejdą tu milionami. Lód się stopi, i tutaj będą wyspy, domy i dzieci.

Погоду обещали дождливую (и более того, грозливую), поэтому мы решили пробежаться по короткому маршруту, пока не ливануло. Выбрали Persephone Trail, который начинается чуть не из центра Троодоса. Он линейный, но поскольку там всего 3 километра, то не так страшно пройтись туда-обратно. Приехали в Троодос; нас там встретила пара соек, которых я даже, на удивление, успела запечатлеть.

Маршрут идёт буквально через горы через лес, иногда с тропы открываются виды на соседние горы и лес.

Чаще же просто идёшь и любуешься природой.